10 درمان قرون وسطایی که همچنان رایج هستند | بیماری

: در دنیای مُد معمولا مدلای قدیمی دوباره قابل استفاده می شن، اما این در بخش پزشکی که بطور دائمی به دنبال کشف و به کار گیری فناوریای مدرن و روشای پیشرفته تر واسه بهبود سلامت مردمه، همیشه عادی نیس.

امتیاز خبر: 96 از 100 تعداد رای دهندگان 1638

خبرگزاری ایسنا: در دنیای مُد معمولا مدلای قدیمی دوباره قابل استفاده می شن، اما این در بخش پزشکی که بطور دائمی به دنبال کشف و به کار گیری فناوریای مدرن و روشای پیشرفته تر واسه بهبود سلامت مردمه، همیشه عادی نیس.
به نقل از لایوساینس، البته این وسط هنوز درمانای بسیار قدیمی وجود دارن که امروزه بازم به کار می رن که شاید به نظر وحشیانه و قرون وسطایی به نظر برسن، اما تحقیقات نشون از تاثیرگذاری اونا داشتن.
باید رویکردها و درمانای پزشکی رو در بستر تاریخی شون فهمید چون منطق به کار گیری اونا در روزگاران قدیم معمولا بسیار متفاوت از دلایل امروزی بودن.
اینجا به 9 نمونه از درمانای به اصطلاح قرون وسطایی اشاره شده که بازم کاربرد دارن و اینکه به چه دلیل پزشکان به این رویکردهای قدیکی روی آورده ان و خطرات احتمالی اونا چیه.
زنبور درمانی

: 10 درمان قرون وسطایی که بازم عادی هستن

درمان با نیش زنبور که شامل نیش خوردن از قصد به وسیله یه زنبور زنده س، به یونان باستان برمیگرده که سقراط، حکیم یونانی، به فکر بود با نیش زنبور میشه درد آرتروز و بقیه بیماریای مفاصلی رو کم کرد.
دلیل اینکه شاید نیش زنبورعسل بتونه به کاهش درد کمک کنه، وجود ماده شیمیایی ملیتینه که طبق مقاله ای در مجله Molecules، بنظر میاد دارای خواص ضدالتهابه.
با اینکه این روش واسه کاهش درد و تورم به وجود اومده به وسیله آرتروز و هم اینکه جلوگیری از برگشت دوباره، خستگی و ناتوانی در بیماران ام .اس پیشنهاد شده، اما هنوز دلایل علمی کافی در مورد تاثیرگذاری این درمان روی دو مریضی نامبرده شناسایی نشده و هم اینکه سازمان غذا و داروی آمریکا هم اونو واسه این کاربرد تایید نکرده.
نه فقط تحقیقات محدودی در مورد امتیازات این درمان هست، بلکه هم اینکه این راه و روش شاید واسه بعضی افراد مضره. تحقیقات محققان کره ای در سال 2015 نشون داد که افراد بیشتر با مشکلات جانبی این درمان روبرو می شدن. این خطرها می تونن شامل واکنشای ناچیز پوستی و درد در مناطق نیش خورده تا واکنشای آنافیلاکسی خطرناک در افراد دچار حساسیت به نیش باشن.
الان، زنبور درمانی بیشتر در آسیا، اروپای شرقی و آمریکای جنوبی مورد استفاده س.
لارو درمانی واسه بهبود زخم
لارو درمانی در مقایسه با درمانای سنتی دیگه ، تقریبا نوینه و در 100 سال گذشته مورد استفاده بوده. این درمان شامل گذاشتن حشرات زنده کوچیک زنده یا لارو روی زخمه.
جراحان ارتش آمریکا اولین بار وقتی با سودمندی لاروها مواجه شدن که به این نتیجه رسیدن زخم سربازان آسیب دیده در میدون جنگ که حشرات در اونا تخم ریزی کرده بودن، سریعتر بهبود پیدا کردن. در سال 1928، یه دکتر دانشگاه جانز هاپکینز روشی رو واسه کشت لاروها و استریل کردن اونا، قبل از استفاده در درمان پیشرفت داد.
در سال 2002، سازمان غذا و داروی آمریکا اجازه تجاری شدن این لاروها رو واسه استفاده پزشکی روی زخمهایی که دیر بازسازی می شن، مانند زخمای دیابتی یا زخم بستر، صادر کرد.
لارو درمانی با به کار گیری حشرات روی سطح زخم و پوش,ندن اون واسه دو روز انجام می شه. این موجودات گرسنه، آنزیمای گوارشی رو ترشح می کنن که بافت مرده و عفونی رو در فرآیندی موسوم به" دبریدمان" حل می کنن.
این درمان در دهه 1950 با گسترده شدن آنتی بیوتیکا کمتر استفاده شد. اما با ظهور مقاومت به آنتی بیوتیک ها و زخمای صعب العلاج دوباره در قرن 21 رواج پیدا کردن.
زالو درمانی واسه احتقان وریدی
زالوها کرمهای ابتدایی هستن که مکندهایی در اول و انتهای بدن اونا واسه خوردن خون هست و هم اینکه دارای دندانایی واسه ایجاد برشای سریع و ظریف هستن. این ویژگیا باعث شده که زالوها واسه حجامت به درد بخور باشن.
حجامت یه درمان پزشکیه که خون رو از بدن خارج می کنه و گذشته اون به دوران باستان برمیگرده.
در قرن 21، سازمان غذا و داروی آمریکا به کار گیری زالو درمانی رو واسه مریضی احتقان وریدی تایید کرد که در اون، خون در بخشای جور واجور بدن جمع شده و رگها دیگه نمی تونن اونو به قلب برگردونن. این شرایط بیشتر پس از عمل جراحی واسه اتصال دوباره اندام بریده شده اتفاق می افته.
زالوها می تونن طی حدود 45 دقیقه، مقادیر خیلی از خون رو از محل جراحی بیرون بکشن و اکسیژن بیشتری رو به محل برسانند. علاوه بر اون، بزاق زالو دارای موادی با خواص منعقد کننده خونه که از خونریزی زخم جلوگیری می کنه.
خطر اصلی این درمان، کم خونی یا از دست دادن زیادتر از اندازه آهنه. حتی ممکنه محل گاز گرفتن زالو روی پوست مریض عفونی شه.

 

حجامت واسه درمان هموکروماتوز (افزایش آهن خون)
عادی ترین دلیل واسه انجامت حجامت در روزگار الان، درمان مشکل ژنتیکی هموکروماتوزه که در اثر افزایش اندازه آهن در بدن ایجاد می شه. وقتی که مقادیر زیادتر از اندازه آهن در بدن انباشته می شه، می تونه واسه کلیه ها، قلب، لوزالمعده و مفاصل سمی باشه.
واسه خارج کردن آهن اضافی به وسیله حجامت، دکتر یه یا دوبار در هفته واسه چندین ماه از یه سوزن واسه بیرون کشیدن خون استفاده می کنه تا سطوح پروتیئن فریتین به اندازه سالم برسه.
نسخه الان حجامت مثل ایده ایه که در قرن هجدهم استفاده می شد. در اون زمان هم از این روش واسه خارج کردن اندازه اضافی هر چیزی از خون به خاطر ایجاد تعادل در بدن و هم اینکه درمان بیماریا استفاده می شد.
عادی ترین مشکلات جانبی این راه و روش شامل احساس خستگی و کم خونی در اثر خروج زیادتر از اندازه خون از بدنه.
درمان با الکتروشوک واسه افسردگی شدید

درمان با الکتروشوک از دهه 1930 در آمریکا واسه درمان افسردگی شدید معرفی شد و به دلیل اعمال جریان بالای برق به مغز بدون بیهوشی و از راه کاشت الکترود در مغز یا چسباندن اونا روی جمجمه، به عنوان روشی غیر انسانی و وحشیانه معروف شد.
البته در پزشکی مدرن از این روش واسه درمان مبتلایان به افسردگی مقاوم به درمان تحت بیهوشی کامل استفاده می شه که معمولا سه بار در هفته به مدت سه تا چهار هفته انجام می شه. این درمان بر مواد شیمیایی و سلولای عصبی مغز تاثیر گذاشته و می تونه باعث تغیر روحیه، خواب و اشتها شه.
عادی ترین مشکلات جانبی این درمان، از دست دادن حافظه، گیجی، سردرد و سرگیجه است.
درمان مشکل وسواس اجباری با لوبوتومی
لوبوتومی یا برش یه تیکه از مغز، یه درمان جراحی بحث برانگیز واسه بیماریایی مانند اسکیزوفرنی، افسردگی جنون وار و مشکل دوقطبی است که از اواخر دهه 1930 عادی شد و تا اواسط دهه 1950 بازم مورد استفاده بود. بعضی کاربرده های ناجور این جراحی واسه عقب موندگی ذهنی، سردردهای طولانی و اضطراب بود.
در لوبوتومی، جراح یه چاله کوچیک رو در جمجمه مریض با هدف جدا کردن بافت عصبی وصل کننده لوب فرونتال از بقیه نواحی مغز بوجود میاره. این ناحیه به کنترل تفکر می پردازه. تصور می شد که این روش به بهتر شدن رفتار غیرعادی مریض کمک کنه اما بعضی وقتا باعث بی خیال نسبت به موضوع شدن و بروز رفتار بچه گانه در فرد منجر می شد. این روش بیشتر در موسسات روانی شلوغ در دهه 1940 و 1950 واسه آروم کردن بیماران استفاده می شد.
بعدا با معرفی داروهای ضدجنون دیگه به این درمان تهاجمی نیاز نبود، اما امروزه روشای مشابه به دلیل دقیق تر بودن هدف گیری این درمان واسه نابود کردن بافت مغزی عامل علایم روانی، دوباره در بیمارستانا رواج پیدا کرده. از جمله اونا میشه به جراحی سینگولوتومی اشاره کرد که واسه درمان مشکل وسواس اجباری استفاده می شه.
به کار گیری تیغهای اوبسیدین در عمل جراحی
در عصر سنگی، آدمای اولیه با به کار گیری سنگه های اوبسیدین یا شیشه آتیش فشانی به ساخت تیغهایی می پرداختن که واسه ایجاد چاله در جمجمه استفاده می شد. این وسایل پزشکی از لبه بسیار تیزی بهره مند بودن و امروزه هنوز از چاقوهای اوبسیدین در بعضی موارد استفاده می شه. این چاقوها نسبت به شکلای جور واجور فولادی ضد زنگ تا 100 برابر تیزتر بوده و از قیمت خیلی بالایی بهره مند هستن و سازندگان محدودی اونا رو تولید می کنن.

 

 

 

جراحی تره پانینگ
این راه و روش، قدیمی ترین شکل شناخته شده از جراحی در عصر سنگیه که طی اون، یه سوراخ در جمجمه مریض ایجاد می شد. در اون زمان این عمل واسه بیرون کردن ارواح خبیث که عامل مریضی تصور می شدن، یا درمان بیماریایی مانند سردرد شدید، صرع، تشنج، آسیب به سر و عفونت استفاده می شد، اما امروزه از نسخه بروزتری از اون واسه دلایل دیگری مانند خارج کردن خونریزی داخلی به وجود اومده به وسیله تروما یا درمان خون مردگی داخل مغز استفاده می شه.
کاربرد جدید این روش به کاهش فشار داخل جمجمه کمک می کنه اما ممکنه با مشکلات جانبی مانند آسیب احتمالی به مغز و خطرات کلی به وجود اومده به وسیله عمل از جمله خونریزی و عفونت همراه باشه.
از سوپ زرد تا پیوند مدفوع
یه دکتر چینی در قرن چهارم میلادی واسه درمان اسهال شدید یا مسمومیت غذایی، ایده تغذیه از مدفوع خشک شده یه فرد سالم رو نشون داد. این راه و روش واقعا همون "پیوند باکتری مدفوع" امروزی بوده. در قرن 16 میلادی، یه دکتر چینی دیگه از "سوپ زرد" استفاده می کرد که یه مایع شامل مدفوع خشک شده یا تخمیر شده فرد سالم واسه درمان اسهال شدید، تب همراه با تهوع و یبوست بود.
نمونه امروزی این درمان شامل دریافت نمونه مدفوع از فرد سالم، استخراج باکتریای سالم اون و وارد کردن این مجموعه به معده فرد مریض از راه لوله س تا تعادل میکروبی بهتری در روده بوجود بیاد.
پیوند مدفوع هم واسه درمان عفونت عودکننده کلستریدیوم دیفیسیل(C.diff) که می تونه مرگبار باشه، است. دریافت کنندگان این درمان معمولا طی چند روز احساس بهتری پیدا کرده و باکتریای شکمی شون هم تا سه ماه پس از درمان، تغییر زیادی می کنن.
بادکش

اگه بازیهای المپیک رو دنبال کرده باشین، شاید متوجه لکه های قرمز روی بدن بعضی ورزشکاران از جمله مایکل فلپس شناگر و الکس نادور ژیمناست و حمید سوریان قهرمون کشتی کشورمون شدین که توجه زیادی رو در رسانه های اجتماعی به خود جلب کرده. این لکه های قرمز واقعا جای بادکش هستن که یه روش سنتی چند هزارساله شرقیه و در اون از فنجانای مکش واسه کم کردن درد استفاده می شه.
در این روش، فنجانای گرم واسه ایجاد مکش روی ناحیه دردناک بدن گذاشته شده که یه فضای خالی جزئی بوجود میاره و به تحریک ماهیچه و جریان خون و در نتیجه کاهش درد می پردازه.
با اینکه دلایل علمی کمی واسه اون هست اما ورزشکارایی که ازش استفاده کردن، بسیار طرفدار اون هستن. پاول سانکوویچ، شناگر بلاروس اویل تابستون در حساب اینستاگرام خود نوشته بود:  بادکش کردن یه وسیله عالی واسه ترمیمه.

منبع :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *