10 داروی کاهش دهنده حافظه | اطلاعات دارویی

شمام در یادآوردی بعضی چیزها با مشکل مواجه هستین؟ داروی خاصی استفاده می کنین؟ خوب شاید دلیل کم حافظگی شما همین باشه.

واسه یه مدت طولانی پزشکان، کاهش حافظه و پریشانیای ذهنی رو چیزی طبیعی مربوط به افزایش سن می دونستن، اما امروزه محققان فهمیدن که کاهش حافظه در اثر افزایش سن و سالمندی چیزی غیرقابل پیشگیری نیس.

بیشتر مردم با بعضی عواملی که به کارکرد مغزی و حافظه آسیب زده و مشکلات حافظه رو ایجاد می کنن آشنا هستن، مانند مصرف الکل، مصرف دراز مدت بعضی داروها، سیگار کشیدن واسه دراز مدت، آسیب و جراحت سر، سکته، مشکلات خواب، استرس شدید،  کمبود ویتامین  B12 و بیماریایی مثل فراموشی و افسردگی.

اما خیلی از افراد نمی دونن که داروهای زیادی وجود دارن که مصرف اونا تاثیر بسیار مهمی بر حافظه دارن. اینجا 10 گروه از این داروها رو با هم بررسی می کنیم:

1- داروهای ضد استرس و ضد اضطراب (بنزودیازپینا)

بنزودیازپینا داروهای کاربردی در درمان شکلای جور واجور مشکلات همراه با استرس، پریشونی و استرس، گرفتگیای عضلانی و هم اینکه پیشگیری از حملات عصبی هستن. بنزودیازپینا به دلیل داشتن اثرات مسکنی، در درمان بی خوابی و استرسای همراه افسردگی هم کاربرد دارن ، مثل: آلپرازولام، کلرودیازپوکساید، کلونازپام، دیازپام، فلورازپام، لورازپام، میدازولام و تریازولام.

چیجوری؟

بنزودیازپینا فعالیت بعضی نقاط کلیدی مغز رو کاهش می کنن. از جمله بخشایی از مغز که نقش مهم انتقال رویدادا از حافظه کوتاه مدت به حافظه بلندمدت رو دارن. در واقع به این خاطره که بنزودیازپینا واسه بیهوشی بیماران هم استفاده می شن.

داروهای ضد تشنج با کم شدن انتقال پیامای عصبی در سیستم عصبی مرکزی باعث کاهش حملات صرع می شن. اما لازمه بدونیم تموم داروهایی که انتقالات عصبی در سیستم عصبی مرکزی رو کاهش میدن، می تونن منتهی به کاهش حافظه هم گردند

2- داروهای کاهنده کلسترول (استاتینا)

این گروه از داروها که واسه کاهش کلسترول خون استفاده می شن که یه نوع چربی خون است، مثل آتورواستاتین، لوواستاتین، پاراواستاتین، روسوواستاتین و سیم واستاتین.

چیجوری؟

داروهایی که سطح کلسترول خون رو کاهش میدن، می تونن باعث مشکل در حافظه و هم اینکه مشکل در بقیه فعالیتای مغزی وابسته به کلسترول شن. در مغز ما، کلسترول واسه رابطه بین سلولای عصبی خیلی مهمه. از جمله فعالیتای مغزی که با کم شدن سطح کلسترول بیشترین تاثیر رو قبول می کنن حافظه و یادگیری هستن.

3- داروهای ضد صرع

این داروها در درمان دراز مدت مریضی صرع کاربرد دارن. این داروها مخصوصا در درمان دردهای عصبی، مشکل دو قطبی، مشکلات رفتاری و جنون استفاده می شن، مثل: استوزولاماید، کربامازپین، ایزوگابین، گاباپنتین، اکسوکربازپین، پرگابالین،  والپروییک اسید و زونیسامید.

چیجوری؟

داروهای ضد تشنج با کم شدن انتقال پیامای عصبی در سیستم عصبی مرکزی(CNS)  باعث کاهش حملات صرع و تشنج می شن. اما لازمه بدونیم تموم داروهایی که انتقالات عصبی در سیستم عصبی مرکزی رو کاهش میدن، می تونن منتهی به کاهش حافظه هم گردند.

4- داروهای ضد افسردگی (ضد افسردگی های سه حلقه ای)

ضد افسردگیای سه حلقه ای یا همون TCAs ، در بیماریای افسردگی، مشکلات نگرانی و اضطراب، مشکلات غذاخوردن، وسواس، دردهای طولانی، ترک سیگار و مشکلات به وجود اومده به وسیله درمانای هورمونی مثل هورمون درمانی در یائسگی، کاربرد دارن، مثل:  آمی تریپتیلین، نورتیریپتیلین، پروتریپتیلین، امی پیرامین، کلومی پرامین، دسی پرامین، تریمی پرامین و دوکسپین.

چیجوری؟

تقریبا 35 درصد بالغینی که داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای رو مصرف می کنن، درجاتی از مشکلات حافظه و 54 درصد بالغین مصرف کننده، مشکلات تمرکز رو گزارش می کنن. به نظر می رسه این داروها با بستن کارکرد سروتونین و نوراپی نفرین که دو انتقال دهنده عصبی بسیار مهم مغزی ان، اثر خود رو به جای می ذارن.

5- مسکنای مخدر ( نارکوتیکا)

این داروها که هم اینکه مسکنای اپیوئیدی نامیده می شن، واسه سرکوب دردهای متوسط تا شدید کاربرد دارن، مثل دردهای مریضی آرتریت روماتوئید. مثال: فنتانیل، هیدروکدون، هیدرومورفون، مورفین و اکسی کدون.

این داروها به شکل قرص، شربت، کپسول، شیاف، محلولای تزریقی و خوراکی وجود دارن.

چیجوری؟

این دارها با سرکوب انتقال پیامای عصبی در سیستم عصبی مرکزی و در نتیجه کاهش سرعت و شدت انتقال پیام درد در سیستم عصبی و عکس العمل فرد به این احساس عمل میکنن. در واقع این داروها فعالیت انتقال دهنده های عصبی رو که در سراسر بدن عملکردهای بسیار مهمی دارن سرکوب می کنن. پس مصرف این داروها می تونه به مشکل در حافظه کوتاه مدت و بلندمدت منجر شه، مخصوصا وقتی که مصرف دارو به مدت طولانی باشه.

6- داروهای درمان کننده پارکینسون (آگونیستای دوپامین)

این داروها که واسه درمان پارکینسون بیشترین کاربرد رو دارن، در درمان بیماریایی مثل تومور غده هیپوفیز و مخصوصا سندرم خستگی پاها (RLS) هم دارای کاربرد هستن. مثال: آپومورفین، میراپکس و روپینیرول.

چیجوری؟

این داروها راه انتقال و فعالیتای مغزی دوپامین رو فعال می کنن. دوپامین یکی دیگه از انتقال دهنده های عصبیه که فعالیتای زیادی در سیستم مغز و اعصاب رو دوش داره. حرکت درست بدن، احساس آرامش، کنترل حرکات بدن، یادگیری و حافظه فعالیتایی هستن که به وجود این انتقال دهنده عصبی وابسته هستن. پس مصرف دراز مدت و زیاد این داروها، با ارائه مقادیر بالا از این انتقال دهنده عصبی می تونه بر وضعیت حافظه و یادگیری فرد هم اثر داشته باشه.

7- داروهای فشارخون (بتا بلوکرها)

داروهای بتابلوکر، ریتم و فشار خون رو در بدن تنظیم می کنن. این داروها مصرف زیادی در تنظیم فشار خون و ریتم قلب، مشکل کارکرد ماهیچه قلب و البته در تپش قلب دارن. البته مصرف دیگه این داروها در درمان درد سینه یا همون آنژین صدری، میگرن، رعشه و لرزش بدن، و البته به صورت قطره چشمی در بیماریای چشمی مثل آب مروارید هستش. مثال: آتنولول، متوپرولول، پراپرانولول، سوتالول، تیمولول  و بقیه داروهایی که به "اولول -olol" ختم می شن.

چیجوری؟

به نظر می رسه بتابلوکرها به دلیل بستن فعالیت انتقال دهنده های عصبی کلیدی در مغز، از جمله نوراپی نفرین و اپی نفرین در کاهش حافظه تاثیردارن.

8- داروهای بی اختیاری ادراری (آنتی کولینرژیکا)

این داروها در کم شدن نشونه های مثانه پرکار و کاهش مشکلات به وجود اومده به وسیله این وضعیت مثل بی اختیاری ادرار کاربرد دارن. مثال: دارفناسین، اکسیبوتینین، سولفناسین.

چیجوری؟

این داروها کارکرد انتقال دهنده عصبی به نام استیل کولین رو سرکوب می کنن. در مثانه این داروهای آنتی کولینرژیک مانع انقباضات غیر ارادی ماهیچه های مثانه می شن. پس دفع ادرار قابل کنترل می شه. در مغز هم، این داروها با کنترل فعالیت مراکز حافظه و یادگیری، منتهی به کاهش حافظه می شن. هر چی تعداد داروهای آنتی کولینرژیک مصرفی و هم اینکه مدت زمان مصرف اونا طولانی تر باشه، کاهش حافظه در فرد شدیدتر هستش.

9- داروهای خواب آور (مسکنای غیر بنزودیازپینی- هیپنوتیک)

این داروها که داروهای Z نامیده می شن، بیشترین مصرف رو در درمان مشکلات بی خوابی دارن. این داروها هم اینکه در درمان استرس های ناچیز هم پیشنهاد می شن. مثل: زولپیدم، Zaleplon، Eszopiclone.

10- آنتی هیستامین ها

همونطور که میدونید این داروها در کاهش و پیشگیری از علائم آلرژی و حساسیت و خیلی وقتا در سرماخوردگی ها کاربرد دارن. مثال: کربن اکسامین، کلروفنیرامین، دیفن هیدرامین و هیدروکسیزین.

بخش سلامت تبیان

جمع آوری سلامت اکاایران

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *